اگر می توانستم

                                                            

     اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود

      اگر دفتر خاطرات طراوت

     پر از رد پای دقایق نبود

     اگر عادت عابران بی خیالی نبود

     اگر گوش سنگین این کوچه ها

     فقط یک نفس می توانست

     طنین عبوری نسیمانه را

                                       به خاطر سپارد

     اگر آسمان می توانست یکریز

     شبی چشم های درشت تو را جای شبنم ببارد

     اگر رد پای نگاه تو را

                                 باد و باران

     از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد

     اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد

     اگر آسمان سفره هفت رنگ دلش را

                                      برای کسی باز می کرد

     و می شد به رسم امانت

     گلی را به دست زمین بسپریم

     و از آسمان پس بگیریم

     اگر خاک کافر نبود

     و روی حقیقت نمی ریخت

     اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد

     اگر کوه ها کر نبودند

     اگر آب ها تر نبودند

     اگر باد می ایستاد

     اگر حرف های دلم بی اگر بود

     اگر فرصت چشم من بیشتر بود

     اگر می توانستم از خاک

                      یک دسته لبخند پرپر بچینم

     تو را می توانستم ای دور

                                            از دور

        یک بار دیگر ببینم.

        بهمن 72- قیصر امین پور

 

مرید میر قائد

 

                  ای پونه کوهسار

                  ای یار، ای یار

                  آستاره و ماهپاره

                   دمید به ره پار

                  وقت است

                  از این غربت خاموش تبارم

                  یکباره به اقلیم شقایق

                   بکنیم بار

                  هی جار....

                   

      در این پُست قصد دارم از شاعر توانایی قوم بختیاری شادروان مرید میر قائد بنویسم . او در خصوص شعر و شاعری می گوید:

من عقیده دارم کار شاعر شبیه به کار زنبور به نوعی تولید و تهیه عسل است و اگر حاصل کار برای مردم شهد و شیرین نباشد، صرفا شاعر بودن وزنبور بودن چه اهمیت دارد؟باور کنید کسی که به حقیقت شعر رسیده باشد، واقعیت های دیگر را هم برای آن می خواهد. مردم و تاریخ را نباید از شعر حذف کرد. هنر شاعری ، تنها خلق ارزش های کلامی ، ابداع عناصر مجرد شعری و شعر برای شعر نیست. این ها فقط وجهی از صور و اسباب در هنر شاعری هستند. چسبیدن شاعر به این لایه از شعر، یعنی گریز آبرومندانه از تعهد و مسئولیت اجتماعی شعر است. دو شعر « هزار ویک » و «کوچ» من از شعرهای دیگرم متفاوت ترند. زیرا دارای پاره ای واژگان و اصطلاحات بومی به گویش بختیاری هستند. کاربرد نام ها و واژه ها و اصطلاحات گویشی – بومی در شعر فارسی اگر به جا و به درستی در تلفیق با ساختار کلامی و بیان شعر صورت گرفته باشد مسلما نه فقط تداعی کننده معانی حسی تر و وسیعتر می شود، که به زبان فارسی نیز عنا می بخشد و هماره تغذیه زبان فارسی از واژگان و اصطلاحات فرهنگ بومی از دیرباز هم معمول و مرسوم بوده است .

شعر «کوچ» اندوهی است از بی کسی در پی (مال کنون) . شما می دانید که از صفات نیک بختیاری ، مهمان نوازی و یکی از خصوصیات آنان ، کنجکاوی و علاقه به پیدا کردن رشته آشنای و یافتن سرنخ خویشاوندی در دیگران است. روی همین علاقه، در قلمرو ایل، هر غریبه و رهگذری که از راه برسد از سوی بختیاری، همیشه و قدم به قدم با این  سوال روبرو است که :

-         چه کسی

-         کم به خدمت رسیدم؟!

-         هی هالو، چه کسی ؟

اغلب این پرس و جوها برای رهگذر ملال آور می شود. ولی شوق بختیاری برای رسیدن به پیوند عاطفی تا حد سماجت ادامه دارد.

شعر مذکور از جایی آغاز شده که خانوارهای عشایر، اکنون در کوچ پاییزه، سرزمین نعمت و فراوانی یعنی ییلاق را رها کرده اند و از مدت ها پیش در راه بازگشت به سوی گرمسیر هستند. در ییلاق، حالا زندگی از تپش و جوشش افتاده است . و همه ی نواحی  و منزلگاه های آن، خلوت و خاموش و خالی از عشایر است . به طوری که یک نفــر حتی در آن باقــی نمانده اســت تا از یک غریبه و یا رهــگذر سوال کند : چــه کســی؟ مضمون شعر، به گسستن پیوندها و زوال رابطه های انسانی، در جوامع شعری و عشایر امروز نظر دارد.

             «کوچ»

      چاله های بی تش ودی

     وارگه ها

     بی پر و می

     برف زرده

     گره از تنهایی

     کرده از بغض اش ، باز

     جغ زنگوله

     گله

     عوعو سگ

     ازشتاب و هی هی –

     خستگی را زده پی.

     ...

     بر فراز چل و سنگ

     همنوایی نکنید

     با کوکو ونگ

     طافه طافه بزنیم از کوه

     بنگ!

     صف مالا رفتند-

     کوچ کردند

     به ییلاق غروب

     هیچ کس نیست بگوید

     چه کسی؟

 شعر « هزار ویک » با زمینه ای تراژیک حاکی از باورها و اعتقادات بومی به موضوع صید و صیادی است.پدر بزرگ من به نام (ملا باز علی) در واقع، تقریبا 140  سال پیش از این به هنگام شکار ، روزی با چنین واقعه شومی مواجه گردید. او، در میان جمعی از خویشان و بستگان خود، میرزا و مکتب دار عشایر بود.به روایت پدرم و بزرگان فامیل، پدر بزرگ در عین حال، صیادی ماهر و بی مانند هم بود. تا آن زمان تعداد بی شمار شکار کوهی صید کرده بود. می گفتند:

ادامه نوشته