بُن آسیاب

گریزگاه - ماندانا زندیان

bonasiab — Sun, 01 Nov 2009 05:14:18 GMT

گریزگاهی می جویم

پیش تو

از خویش

گریزگاهی برای این دست های خالی از صلح

تا به ترس های من

خیره نشوند.

عصر من

عصر خشم است و انتقام

عصر حزب های از هم پاشیده ای

که آرمان های بی رمقشان

با خاطرات اعدامیان بی کفن

در خاک فرو می رود،

تا ما در هوای آزاد

به تماشای استبداد بنشینیم.

عصر من

عصر تهی دستی ست

و از شهرزاد قصه گو شنیده است

هزار و یک شب هم که چشم هایش را ببندد

هیچ شاهزاده ای

سراغ پیشانی اش را نمی گیرد.

گریزگاهی می خواهم

پیش تو

از این عصر

تا به یاد نیاورم

جهان، جوان نمی شود

و من به گذشته بر نمی گردم

و تو،

که تمام چشم های دنیا را به ما بخشیدی

و هیچ وقت دیده نشدی،

یک روز خسته می شوی

و دستِ حادثه را نمی گیری.

گریزگاهی می جویم

تا باور کنم

هر پروانه ای از مرگ رهایی یابد

جهان خوشرنگ تر خواهد شد.»

به بهانه اولین سالگرد درگذشت سیروس رادمنش (شاعر توانای موج ناب)

bonasiab — Tue, 08 Sep 2009 10:05:18 GMT

در تو خانه می گیرم ابر

با آذرخشی از سینه ام

تا بی نام تر از همیشه

سفر کنم.

«سیروس رادمنش»

در روزی که پُر بود از هوایی غریب از میانمان پَر کشید و رفت. و امروز یک سال از پرواز آسمانیش می گذرد

اویی که با غزل های عاشقانه سر بلند کرد. و با مثنوی عارفانه زیست. و با ناگفته هایش آرام به ابدیت پیوست!!

تو در دهان شعر می مانی

و مرگ به خود بنازد

که بر زبان ها حرارتی گرفته و

چه جانبی زیباتر

از تو یا چون شما می بیند

کلمه.

با خواب خود به هفتگل

بال های تو منتشر به دنیا شد

اگر چه پیش از این می دیدی

نام تو را که می تکانم

زمین به آسمان شبیه تر است

چشم هایم که چشمه می شود.

«هرمز علیپور»

يادهاى آبى روشن- شعری از نادیا انجمن

bonasiab — Tue, 18 Aug 2009 04:25:18 GMT

ايا تبعيديان كوه گمنامى

اى گوهران نام‌هاتان خفته در مرداب خاموشى

اى محو گشته يادهاتان، يادهاى آبى روشن

به ذهن موج گل آلود درياى فراموشى

زلال جارى انديشه‌هاتان كو

كدامين دست غارتگر به يغما برد تنديس طلاى ناب روياتان

درين توفان ظلمت‌زا

كجا شد زورق سيمين آرامش نشان ماه پيماتان

پس از اين زمهرير مرگ‌زا

دريا اگر آرام گيرد

ابر اگر خالی كند از عقده‌ها دل

دختر مهتاب اگر مهر آورد، لبخند بخشد

كوه اگر دل نرم سازد، سبزه آرد

بارور گردد

يكى از نام‌هاتان، بر فراز قله‌ها

خورشيد خواهد شد

طلوع يادهاتان

يادهاى آبى روشن

به چشم ماهيان خسته از سيلاب و

از باران ظلمت‌ها هراسان

جلوه اميد خواهد شد

ايا تبعيديان كوه گمنامى

***

نيست شوقى كه زبان باز كنم

نيست شوقى كه زبان باز كنم، از چه بخوانم

من كه منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم

چه بگويم سخن از شهد، كه زهر است به كامم

واى از مشت ستمگر كه بكوبيده دهانم

نيست غمخوار مرا در همه دنيا كه بنازم

چه بگريم، چه بخندم، چه بميرم، چه بمانم

من و اين كنج اسارت، غم ناكامى و حسرت

كه عبث زاده‌ام و مهر ببايد به دهانم

دانم اى دل كه بهاران بود و موسم عشرت

من پر بسته چه سازم كه پريدن نتوانم

گرچه ديرى است خموشم، نرود نغمه زيادم

زان كه هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم

ياد آن روز گرامى كه قفس را بشكافم

سر برون آرم از اين عزلت و مستانه بخوانم

تا آزادی ! شعری از کریم زیاّنی

bonasiab — Mon, 27 Jul 2009 06:02:18 GMT

مسافر پرسید: " تا آزادی چقدر راه است؟"

پاسخ شنید:

" هزار میدان شهادت!"

مسافر پرسید:

"شهادت چه می طلبد؟"

"هزار حلاّج، مـرد!"

" حلاّج چه حال است؟"

" هزار دل، عاشقی!"

"ره توشه چه باید؟"

"هزار جان، طلب !"

مسافر زیر لب تکرار کرد:

"هزار جان، طلب، هزار دل، عاشقی، هزار حلاّج، مـرد، هزار میدان شهادت ... "

و باز پرسید:

" ... و چون رسیدی؟"

پیر گفت:

" و اگر رسیدی، آزاد شدی! "

اگــر . . ؟
 

چه می‌شد اگـر...

  ... به جای يک چهره اخم،

  يک خوشه لبخند؛

  ... به جای يک داغِ سيلی،

  يک حرير نوازش؛

  ... به جای يک گلو بغض،

  يک نغمه؛

  ... به جای يک فرياد خشم،

  يک هلهله شادی؛

  ... به جای يک طومار بی‌حرمتی،

  يک دوستت دارم؛

 ... به جای يک چماق،

یک شاخه زیتون؛

... به جای يک گلوله آتشين،

  يک گلِ سرخ؛

  ... به جای يک دوزخ دشمنی،

  يک باغ، دوستی

  ... به جای يک رگبار گلوله،

  يک دسته گل؛

  و . . . به جای يک بمباران،

  يک رنگين کمان

  نثار يکدگر می‌کرديم؟

  . . . چه می‌شد؟

بالهای استعاری- شعری از شادروان دکتر قیصر امین پور

bonasiab — Sun, 05 Jul 2009 05:46:18 GMT

خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین ، آسمان های اجاری

با نگاهی سرشکسته، چشم هایی پینه بسته

خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی ، پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم:

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحه باز حوادث

در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری

اسفند 72

شعری از زنده یاد سیروس رادمنش

bonasiab — Sat, 30 May 2009 06:10:18 GMT

        آنجا که می آموزی

      از تپش ها ی کوتاهت

        دل دیوار

        فرو می ریزد

       از ماسوله

       تا بُن آسیاب

       اسبی به تاخت

       راه فروردین می گیرد

        «سیروس رادمنش 1354»

« به ياد سيروس »

شعر۱)

        آمد سوار،
       بي زاد ره
      آسيمه سر ،پريشان
       _با خويش در ستيز_
       خشمي در نگاهش
        _ تا ژرفاي دره ها_ و_
       فراز گريوه ها….
        او بود و اسب او
      _آزرده ا ز لگا م_
       …
       بر شانه اش كشيد تفنگ و
       دستي به ماشه برد…چكاند
        رم كرد اسب او _و_
        غريوش ،
       پيچيد در كمر
       پايان مرد بود.
        پايان؟!
       ….
        فرداييان ( كودكان نو آموز اين ديار)
       در طرح هاي ساده خود بر چكاد كوه
       نقش ترا (مزار شريفت) نشانه كنند _ هشتمين نشان _
        در شهر هفتكل

            شعر  ۲)

       غزل های نابت
        چو ان خوشه نورس گندم دیممان

       _در هنگامه رقص و اواز_
       باران و
       باد بهاری
        مدهوشمان کرد
       هنوز برای نگاه عسل بارت
        در پشت تپه های ارغوانی
       به چله نشسته ایم
       ای غزال گریز پا

(محمد- ارديبهشت 88)

اگر می توانستم

bonasiab — Sat, 16 May 2009 05:18:18 GMT

اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود

اگر دفتر خاطرات طراوت

پر از رد پای دقایق نبود

اگر عادت عابران بی خیالی نبود

اگر گوش سنگین این کوچه ها

فقط یک نفس می توانست

طنین عبوری نسیمانه را

به خاطر سپارد

اگر آسمان می توانست یکریز

شبی چشم های درشت تو را جای شبنم ببارد

اگر رد پای نگاه تو را

باد و باران

از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد

اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد

اگر آسمان سفره هفت رنگ دلش را

برای کسی باز می کرد

و می شد به رسم امانت

گلی را به دست زمین بسپریم

و از آسمان پس بگیریم

اگر خاک کافر نبود

و روی حقیقت نمی ریخت

اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد

اگر کوه ها کر نبودند

اگر آب ها تر نبودند

اگر باد می ایستاد

اگر حرف های دلم بی اگر بود

اگر فرصت چشم من بیشتر بود

اگر می توانستم از خاک

یک دسته لبخند پرپر بچینم

تو را می توانستم ای دور

از دور

یک بار دیگر ببینم.

بهمن 72- قیصر امین پور

مرید میر قائد

bonasiab — Tue, 21 Apr 2009 05:35:18 GMT

ای پونه کوهسار

ای یار، ای یار

آستاره و ماهپاره

دمید به ره پار

وقت است

از این غربت خاموش تبارم

یکباره به اقلیم شقایق

بکنیم بار

هی جار....

در این پُست قصد دارم از شاعر توانایی قوم بختیاری شادروان مرید میر قائد بنویسم . او در خصوص شعر و شاعری می گوید:

من عقیده دارم کار شاعر شبیه به کار زنبور به نوعی تولید و تهیه عسل است و اگر حاصل کار برای مردم شهد و شیرین نباشد، صرفا شاعر بودن وزنبور بودن چه اهمیت دارد؟باور کنید کسی که به حقیقت شعر رسیده باشد، واقعیت های دیگر را هم برای آن می خواهد. مردم و تاریخ را نباید از شعر حذف کرد. هنر شاعری ، تنها خلق ارزش های کلامی ، ابداع عناصر مجرد شعری و شعر برای شعر نیست. این ها فقط وجهی از صور و اسباب در هنر شاعری هستند. چسبیدن شاعر به این لایه از شعر، یعنی گریز آبرومندانه از تعهد و مسئولیت اجتماعی شعر است. دو شعر « هزار ویک » و «کوچ» من از شعرهای دیگرم متفاوت ترند. زیرا دارای پاره ای واژگان و اصطلاحات بومی به گویش بختیاری هستند. کاربرد نام ها و واژه ها و اصطلاحات گویشی – بومی در شعر فارسی اگر به جا و به درستی در تلفیق با ساختار کلامی و بیان شعر صورت گرفته باشد مسلما نه فقط تداعی کننده معانی حسی تر و وسیعتر می شود، که به زبان فارسی نیز عنا می بخشد و هماره تغذیه زبان فارسی از واژگان و اصطلاحات فرهنگ بومی از دیرباز هم معمول و مرسوم بوده است .

شعر «کوچ» اندوهی است از بی کسی در پی (مال کنون) . شما می دانید که از صفات نیک بختیاری ، مهمان نوازی و یکی از خصوصیات آنان ، کنجکاوی و علاقه به پیدا کردن رشته آشنای و یافتن سرنخ خویشاوندی در دیگران است. روی همین علاقه، در قلمرو ایل، هر غریبه و رهگذری که از راه برسد از سوی بختیاری، همیشه و قدم به قدم با این سوال روبرو است که :

- چه کسی

- کم به خدمت رسیدم؟!

- هی هالو، چه کسی ؟

اغلب این پرس و جوها برای رهگذر ملال آور می شود. ولی شوق بختیاری برای رسیدن به پیوند عاطفی تا حد سماجت ادامه دارد.

شعر مذکور از جایی آغاز شده که خانوارهای عشایر، اکنون در کوچ پاییزه، سرزمین نعمت و فراوانی یعنی ییلاق را رها کرده اند و از مدت ها پیش در راه بازگشت به سوی گرمسیر هستند. در ییلاق، حالا زندگی از تپش و جوشش افتاده است . و همه ی نواحی و منزلگاه های آن، خلوت و خاموش و خالی از عشایر است . به طوری که یک نفــر حتی در آن باقــی نمانده اســت تا از یک غریبه و یا رهــگذر سوال کند : چــه کســی؟ مضمون شعر، به گسستن پیوندها و زوال رابطه های انسانی، در جوامع شعری و عشایر امروز نظر دارد.

«کوچ»

چاله های بی تش ودی

وارگه ها

بی پر و می

برف زرده

گره از تنهایی

کرده از بغض اش ، باز

جغ زنگوله

گله

عوعو سگ

ازشتاب و هی هی –

خستگی را زده پی.

...

بر فراز چل و سنگ

همنوایی نکنید

با کوکو ونگ

طافه طافه بزنیم از کوه

بنگ!

صف مالا رفتند-

کوچ کردند

به ییلاق غروب

هیچ کس نیست بگوید

چه کسی؟

شعر « هزار ویک » با زمینه ای تراژیک حاکی از باورها و اعتقادات بومی به موضوع صید و صیادی است.پدر بزرگ من به نام (ملا باز علی) در واقع، تقریبا 140 سال پیش از این به هنگام شکار ، روزی با چنین واقعه شومی مواجه گردید. او، در میان جمعی از خویشان و بستگان خود، میرزا و مکتب دار عشایر بود.به روایت پدرم و بزرگان فامیل، پدر بزرگ در عین حال، صیادی ماهر و بی مانند هم بود. تا آن زمان تعداد بی شمار شکار کوهی صید کرده بود. می گفتند:

فصل درنگ عاطفه

bonasiab — Sun, 29 Mar 2009 07:58:18 GMT

می آید

آرام آرام

با دامنی پُر از شکوفه

از لابه لای جنگل وحشی

وقلب باغچه ها

از خیالش مالامال

بهار!

فصل درنگ عاطفه

در کوچه باغ

تنهایست!

بهار

bonasiab — Thu, 19 Mar 2009 17:38:18 GMT

تا ساعتی دیگر بهار مهمان تمام خانه های شهر می شود. تمام خانه های شهر، حتی خانه هایی که زمستان دیوارهای آن را به کناری هل داده است . و اهالیش سرما را تا بُن استخوان جا داده اند.

این رسم بهار است که وقتی از راه می رسد باید راه را باز کنی تا عبور سبزش مجال اکنون را به چراگاه دیگری هدایت کند. جایی که مثل دیروز نیست وشاید هم مثل فردا نباشد. اما برای لحظه ای تو را بهاری می کند آنقدر که دلت می خواهد لباس های نو بپوشی و در مقابل آینه با خودت حرف بزنی و مثل حاجی فیروزها سیاه شوی و در چهارراههای بزرگ زیر نور چراغ راهنمایی بزنی زیر آواز و کمر خُرد شده ات را با بار زندگی بچرخانی ، بچرخانی تا سرگیجه پشت چشمانت بنشیند وهمه چیز معکوس در مقابلت رژه برود.

بهار آمده است باید امیدوار بود. این یک رسم قدیمی است یعنی هم بهار از روزهای بسیار دور طبیعت به ارث رسیده است و هم امیدواری در بهار سوغاتی است که از پدران بزرگان پدر بزرگانمان برای ما به یادگار مانده است .

و چقدر بهار خوب است . بهار در تمام خانه های شهر حضور دارد، تمام خانه های شهر. و تو چقدر دلت می خواهد که سیب بی تاب را از میان ظرف آب برداری و با همه وجودت گاز بزنی. بهار تازه از راه رسیده مبارک. بیا با من « یا مقلب القلوب و الابصار » بخوان و رو به آینه در جیوه های خشک شده اش بخندیم.

راستش را بخواهید دلم می خواست همین حالا آسمان یک دنیا باران بهاری روی سر تو گریه می کرد و تو چرخ می زدی لابه لای دانه هایش و خیس می شدی و با صدای بلند می خندیدی، می خندیدیم که بهار آمده و باران را به ما هدیه داده است .

سلام بهار ! حال همه ما خوب است . اما تو باور نکن

و پرنده گفت:

چه بویی

چه آفتابی

آه

بهار آمده است

پرنده از لب ایوان پرید

مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدم ها را نمی شناخت

پرنده روی هوا

و در فراغ چراغ های خطر

در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های آبی را دیوانه وار تجربه می کرد

پرنده،

آه،

فقط یک پرنده بود

« فرخزاد»