در تو خانه می گیرم ابر 

     با آذرخشی از سینه ام 

     تا بی نام تر از همیشه 

     سفر کنم.

      «سیروس رادمنش»

 در روزی که پُر بود از هوایی غریب از میانمان پَر کشید و رفت. و امروز یک سال از پرواز آسمانیش می گذرد

اویی که با غزل های عاشقانه سر بلند کرد. و با مثنوی عارفانه زیست. و  با ناگفته هایش آرام به ابدیت پیوست!!

     تو در دهان شعر می مانی

     و مرگ به خود بنازد

     که بر زبان ها حرارتی گرفته و

     چه جانبی زیباتر

    از تو یا چون شما می بیند

     کلمه.

     با خواب خود به هفتگل

     بال های تو منتشر به دنیا شد

     اگر چه پیش از این می دیدی

     نام تو را که می تکانم

     زمین به آسمان شبیه تر است

     چشم هایم که چشمه می شود.

         «هرمز علیپور»