آنجا که می آموزی

        از تپش ها ی کوتاهت

        دل دیوار

        فرو می ریزد

        از ماسوله
 
        تا بُن آسیاب

        اسبی به تاخت

        راه فروردین می گیرد

        «سیروس رادمنش 1354»

         « به ياد سيروس  »

            شعر۱)    

        آمد سوار،
        بي زاد ره
        آسيمه سر ،پريشان
        _با خويش در ستيز_
        خشمي در نگاهش
        _ تا ژرفاي دره ها_ و_
        فراز گريوه ها….
        او بود و اسب او
        _آزرده ا ز لگا م_
        …
        بر شانه اش كشيد تفنگ و
        دستي به ماشه برد…چكاند
        رم كرد اسب او _و_
        غريوش ،
        پيچيد در كمر
        پايان مرد بود.
        پايان؟!
        ….
        فرداييان ( كودكان نو آموز اين ديار)
        در طرح هاي ساده خود بر چكاد كوه
        نقش ترا (مزار شريفت) نشانه كنند _ هشتمين نشان _
        در شهر هفتكل

             شعر  ۲)

        غزل های نابت
        چو ان خوشه نورس گندم دیممان

        _در هنگامه رقص و اواز_
        باران و
        باد بهاری
        مدهوشمان کرد
        هنوز برای نگاه عسل بارت
        در پشت تپه های ارغوانی
        به چله نشسته ایم
        ای غزال گریز پا

    (محمد- ارديبهشت 88)