انالله و انا الیه راجعون

                    « دیگر گل شعر نمی روید»

                    بُن آسیاب تار گشته

                    و راهها و گذرهایش تهی

                    و پژواک ها در آن

                    چونان روزهای پاییزی

                    یکدیگر را پاسخ می گویند

                     باد

                    در میان تپه ماهورها

                    مویه سر داده

                    و با طنین اندوهناک خود

                    می گوید:

                    سیروس شعر ناب!

                     با کدام گلوی پُر بغض

                    شعر می سرودی؟

                    که آیینه وچراغ

                    مرگ را ملامت می کنند

       چه کسی می گوید که انسان پرواز نمی تواند؟ پرده خیال که فرو می افتد، ذهنیت بین آسمان و زمین پنجره می شود. تو پَر باز می کنی، اوج می گیری، چرخ می زنی و دوباره لب تاقچه خیال باز می گردی تا آرام به سرزمین زندگی و واقعیت قدم بگذاری. اما امروز و در غم فقدان جانکاه سیروس دلمان می خواهد همچنان در پرواز باقی بمانیم! چرا که در توانمان نیست باور فقدانش . و به راستی چگونه باور کنیم سکوت و سکون نجوای عارفانه شعرهایش را، چگونه باور کنیم از تپش افتادن دل دریایی و خاموشی فروغ دیدگان پر مهرش را.

   آه نگویید، نگویید از رفتن، که سخت است بگویم:

    در پای درخت کُنار

   سیروس را بر خاک می گذارند

   و از آسمان هفتکل

   خاکستر می بارد 

 خاکسپاری زنده یاد سیروس رادمنش - «شهرستان هفتگل، عصر روز سه شنبه 19 شهریور ماه ۱۳۸۷»

در آبی ترین نگاه افق که زمانه درتصویر کالبد روحت، میتوان راز نگاه هایی را به نظاره نشست که در عمق لحظه ها، دست در دست، به جستجوی نفسی از نای خویش که در لای لالایی های کودکانه دختر همسایه گم شده است، می گردد.

گمی میان باورها و لبخند ها که از سر ناچاری و گذران عمر در تاریکی درختان ملول روزگار پی ردی مکرر خواهد گشت. که شیهه اسبان در نفس های روح، آدمی را از انزوا به برون خواهد برد. برونی که ساخته خویش نیست و البته روح نیز. اما شاید در این وانفسای روزگار بتوان عشق را از لای، لالایی های کودکانه یافت .

     تردم مپندار

     ای لیر

     پلنگی بودم به تنگ

     بی رخصت و زلال

     کبوتران را حواله پرواز می دادم

     یادش بخیر

     پدر که بیرقش شیر بود

     و چوقایش زنبیلی از شکوفه های نارس

     و همیشه انگشتانش که در حسرت رکاب

     به تاول می نشست

     یادش بخیر

     دراز دره ها را

     لطف علف پر می کرد

     و خانه ها برشته از محبت کاهگل

     دشت بوی تازگی دبستان می داد

     راه رای بی رمق مه

     لالای کودکانه ای بیش نبود

     ای حرمت حصار معتبر زاگرس

     «خیمه چهل بند اجدادی»

     ای خالک طلائی گندم

     بر بینی کشیده مُنگشت

                 خوش چمن باشی

     خواب صبح ات سبک

      آستینت پُر گُل

    شقیقه هایت شقایق گون

     حنابند کدام

     نامحرمی عروس مادر

     که اینگونه رو گرفته ای

     بر بازتاب حنائی کدامین آتش

     گندمزارت خونی است

     که اینگونه برخلاف خنجر سینه می سایی

     توئی که هیچ گاه نا معطر نگشته ای

     ز پنجه خصم

     و عریانی ات

     آئینه دختران هفت گانه بود

     این باد بدشگون

     چه می بوید از بهار

     که نه نعره ای

                 نه سواری

     و باز یاران ناشادند