تا به حال هيچ از خودت پرسيده اي رشته روح چه وقت گسسته مي شود و چشمها چه وقت براي هميشه از اشياء و طبيعت خداحافظي مي کنند

چقدر غم انگيز است، وقتي که تازه گل هاي باغچه مي توانند تو را به نام صدا کنند. وقتي که تازه پنجره فردا را پيدا کرده اي و مي داني که چگونه بايد به پرندگان فکر کرد و چگونه بايد روزهاي جهل آلود گذشته را به جبران نشست. صدايت کنند، سرد و قاطع . و تو حتي فرصت نکني که چمدان هايت را ببندي و خودت را درآينه ببيني .  کلمات و واژه ها در دهانت گم میشوند. و تو نمیتوانی دستی برای وداع به سوی فرزندانت تکان دهی .

 اندوه! که مرگ دمادم بر دل خوشي ها فرود مي آيد اما دستهاي بي اعتنا هرگز برودت و سرديش را احساس نمي کنند. 

آري پدرجان

چندين بهار است که تو را نديده ايم

چندين بهار است که خانه را با رايحه دستهايت

روشن نکرده اي

تويي که در عین ناباوری، در یک صبح سرد زمستان به قصد خوابی کوتاه چشمانت را بستي و هرگز بيدار نشدي.

تويي كه لبخندت باران بود و نگاهت خورشيد، و روياندي مان همچو سرو در جنگلي از فولاد.

و تو که ترکه به اسبت زدی و رفتی

تا ستاره را

به تیره ترین شب تقدیر بسپاری!

چوپانان دل برشته کوهستان

اندوهت را ترانه می کردند .

دیریست دره های دهان گشاد، خاموشند

و از همین جاده ها که تو را تا صبح علی الطلوع بدرقه می کردند

نرینه ای خبر از بارش باران نیاورده است.

از دور که نگاهت می کردم سنگ چین امامزاده ای بودی

که کفر هیچ رهگذری آلوده اش نکرده بود .

دیشب که ماه بر نیامدی

کرناها را برافروختند و دهل ها را کوفتند

سپیده دم که عاشقت یافتیم

در شیب صخره ها جوباری از گل سرخ می لغزید !

تو سپیدار مردی بودی

که امنیه ها یاغی ات می خواندند

بی آن که بدانند شانه ات آبشخور گوزن های هراسان است.

     بَر کُنده ي تمام درختان جنگلي

     نام تو را به ناخن برکندم

     اکنون تو را تمام درختان

      با نام مي شناسند

     نام تو را به گرده ي گور و گوزن

     با ناخن پلنگان بنوشتم

     اکنون تو را تمام گوزنان زرد مويي

     با نام مي شناسند

     ديگر نام تو را تمام درختان

     گاه بهار زمزمه خواهند کرد

     و مرغ هاي خوش خوان

     صبح بهار نام تو را

     به جوجه هاي کوچک خود ياد خواهند داد

     اي بي خيال مانده زمن دوست

     ديگر تو را زمين و زمان

     از برکت جنون نجيب من

     با نام مي شناسند

     اي آهوي رمنده ي صحراي خاطره

     در واپسين غروب بهار

     نام مرا به خاطر بسپار

«تصاویراز : روستاي بُن آسياب دي ماه 1386»