در روزهايي که مردان و زنان بختياري در عزاي کوچ نابازگشت بهمن هنوز جامه سياه از تن بدرنياورده و در تدارک برگزاري مراسم اولين سالگرد افول آستاره ايل بودند. خبر فوت نابهنگام دکتر قيصر امين پور همگان را دچار بهت و اندوه کرد. اندوهي بزرگ از گلچين روزگار.
گويند مرگ حق است . آري اما مرگ دُرهاي فرهنگ و هنر جانکاه و حُزن انگيز است و شايد بگذرد سالياني سال تا دوباره در دل صدفي کوچک در عمق اقيانوسي عميق و تار، مرواريدي پديد آيد تا بدرخشد همچون خورشيدي به دل شب هاي تار.
ديروز جمعه 11 آبان ماه 1386 پيکر پاک و مطهر دکتر امين پور به زادگاهش گتوند بازگردانيده شد تا در ديار پاک خوزستان به خاک سپرده شود. روح پاکش قرين رحمت حق باد. اويي که مي گفت :
گندم
خورشيد روستاست
وقتي که باد موج مي اندازد
در گيسوي طلايي گندم زار
خورشيدهاي شعر من آنجاست.
مروري مي کنيم با هم شعر «پاره اي ازمثنوي فال حافظ » سروده اي به زبان بختياري از شادروان دکتر قيصر امين پور را:
قافِلَه بارِ کُنهِ ، دلُم وِبارِس چي باري سرِ دلُم ، گَرتِ غُوارِس
قافِلَه بارِ کُنهِ زِشا خُراسو دلم چي چاله تَشي مَندِه وِ جاسو
تَشِ سئُري وِ دلم زدي وَ رَدي مَر وَدي بي سي تشي، وَ ديُورَ دي!
زِ گُتند تا دشتِ اوبيد عقيلي هَمه جا سوزه آويده، سوز قصيلي
هَمه جا سوزه آويده، غير زدلِ مو ايِ گِرَه نِه کي گُشه زِ مشکِل مو
زِ گُتند زَدُم وِ دَر تا شيخ سليمو تا قيامت يادمُهِ او عهد و پيمو
زِ گُتند زَدُم وِ دَر تا پُل پرزين پُر لام گُل باوينهَ، پُر دلم خين
زِ گُتند زَدُم وِ دَر، دينداتِه گردم تو گُل سور مُني، مو خار زردم
زِ گُتند زَدُم وِ دَر، دينداتِه گردم گل سئُري نهِ چيدُم، جا تو نَيشتُم
آسِمو اوري گِره، زقيل سياهتر روز و شو تي رَه تو وا اي تيا تَر
بخت تو، چي رَخت تو، سوزِ قصيلي بخت مو، چي رخت مو، سيا و نيلي
واکِتاوِ حافِظُم گِرَمِه فالي دِشمنت بينا! چه فالي وُ چه حالي:
«سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي!
دل ز تنهايي به جان آمد، خدا را همدمي!
زيرکي را گفتم اين احوال بين، خنديد و گفت :
صعب روزي! بوالعجب کاري! پريشان عالمي!...»
بقيه عکس ها در ادامه مطلب
