عشق یعنی از تو در خود گم شدن

      عشق یعنی شور دل پیدا شدن

      عشق یعنی در خلاء در ناکجا

      قصه ی دنیای دل را بر شدن

      عشق یعنی آنچه دل را میرهد

      از غم دنیای نااهل و دروغ

      عشق یعنی نای پر آوای نی

      در گلوی دردمند مرد کوه

      عشق یعنی رٌستن گندم زخاک

      عشق یعنی بوسه باران به کوه

      عشق یعنی گم شدن در اوج نور

      عشق یعنی پٌر شدن از عشق او

      عشق یعنی وارهیدن از گناه

      عشق یعنی دیدن روی خدا    

دریکی از روزهای اسفند 1313 حیاط زندان قصر فضای غم انگیزی به خود گرفته بود . در وسط سنگ فرش حیاط چوبه داری دیده می شد که در فاصله معینی از آن تعدادی نظامی مسلح آماده شلیک بودند. محکوم به مرگ با سر و رویی آراسته و گام های بلند و استوار و قامتی رسا، حلاج وار به قتلگاه نزدیک می شد . او می رفت تا با شهادت مظلومانه خود افسانه همیشه جاوید ایل بختیاری گردد .

هنگامی که او را به چوبه دار بستند، و می خواستند چشمانش را ببندد گفت : بگذارید تا این صحنه زیبا را من هم تماشا کنم . چرا که تاکنون شیری را دست و پا بسته در مقابل مشتی شغال ندیده ام .

دژخیمان در آخرین لحظات ، هنگامی که علیمردان خان با صدای رسایش بانگ برآورد : زنده باد ایران ، زنده باد آزادی ،با شلیک چند گلوله ، آوای دلنشین ستاره پر فروغ ایل بختیاری را خاموش کردند. و لحظاتی بعد جسد بی جان مردی که دلی چون شیر و عزمی پولادین داشت بر زمین غلطید.

 نسیم صبحگاهی پیکر به خون خفته سرکرده دلیر بختیاری را نوازش می داد و آفتاب از پشت قله بلند سپید پوش دماوند در میان هاله رقیقی که رنگ زرد فامش را به سرخی متمایل کرده و گویی رخسارش را با خون گرم روی سنگفرش حیاط زندان قصر خضاب بسته اند، با طمانینه و وقار گردن می کشید و می خواست با آن چهره خون بسته، صحنه جنایت خونینی را که به دست دژخیمان آیرم ساعاتی پیش در تاریکی شب به وقوع پیوسته بود را برملا سازد.

اعدام مظلومانه علی مردان خان در قلمرو وسیع بختیاری و مناطق همجوار تاثیر عمیقی بر جای گذاشت.وبه موازات هر قطره خونی که از پیکر سردار رشید بختیاری بر روی زمین چکید هزاران هزار قطره اشک از چشمان علاقمندان او فرو ریخت .  مردان جامه دریدند و دیرک بهون ها را پایین کشیدند، زن ها موی بریدند و مویه کردند، شعرا در رثاء او مرثیه ها سرودند و آهنگ سازان ترانه شیر علی مردان را ساختند. و هنوز هم که بیش از هفتاد سال از مرگ آن سردار رشید بختیاری می گذرد، چوپانان در درشت های سرسبز بختیاری و زنان در کنار چشمه ساران هنگام پر کردن مشکها ی آب با صدای خوش و حزن انگیز به یاد آن رادمرد دلیر می خوانند:

   تفنگ علیمِردون هم باز صدا کرد                   سرهنگ کُله پوستی هنگ بِلا کِرد

   تفنگ علیمردون هم باز قُرمنِید                    سرهنگ کُله پوستی چادر رُمنیِد

   بی عروس کِل ایزنه کِل بُساکی                   سَنگران خین گِرِد تا کف خاکی

   بی عروس تو کِل بزن کِل بُساکی                 تفنگچی زَمم صالح سُوار ز راکی

   شُمشیر علی مِردون طلای بی غَش            به زمین بِرچ اِزنه به آسمون تَش

   نظامی کُلِه پوستی لنگا مَلاری                    نی تَری جنگ بُکُنی وا بختیاری

   طیاره بال بال کُنه سر کُوهه فردون               شُمشیرم به گِل زنم سی کل ایرون

   دودرَگَل سی کُشتنُم پلان بریدن                  گویُلم ز داغ مو پای کمر بریدن

   بالونا بالا هوا بالا تنیده                               دِدُیل محمد علی پلا بریده

   کُجه تیپ کُجه سپاه کُجه فراشُم                  ره بدین دام و ددوم بیان سر لاشُم

  بیست و چهار تیر خَردُمه  هنی بهوشُم         لیکهء دام و دَدُوم اوید به گوشُم

   سَر تنگ تاته تنگ تانک و زره پوش               مابین شال و قوا خین اِیزنه جوش

   نی لبک! آواز کن از کوچ ایل                  لب به گفتن باز کن از کوچ ایل

   کوچ می شوید ز دلهمان غبار                روحمان را می برد تا آبشار

   کوچ آسان می کند اندوه را                    سختی اردو زدن در کوه را

   کوچ یعنی زندگی همراه ایل                  بازگشتی تازه از «تنگ چَویل»

   کوچ، تصویر زلال لحظه هاست             سبز ماندن در خلال لحظه هاست

  کوچ یعنی جستجویی بی درنگ                 زندگی با اسب و اندوه و تفنگ

 کوچ یعنی زندگی تعطیل نیست                 ایل اگر یک جا بماند ایل نیست

 کوچ یعنی داستانی از هبوط                    قصه ای از «برنو» و «نان بلوط»

 کوچ یعنی زخم یعنی اضطراب                   کوچ یعنی زندگی روی رکاب

 کوچ یعنی رنج های بی زمین                     زخم های یاغی چادرنشین

 کوچ یعنی در غروبی با شکوه                   رد شدن از تنگ هایِ « زردکوه»

 کوچ، ما را رو به فردا می برد                    زمره ما را به دریا می برد

 کوچ ایل آمیزه ای از رازهاست                   مملو از تصویر چشم اندازهاست

 کوچ یعنی حس باران،حس برگ                  حس یک پروانه در زیر تگرگ

 کوچ می آید که غم ها کم شوند                    می چکد تا اشک ها شبنم شوند

 کوچ می خواهد که آبی تر شویم                  دوست دارد آفتابی تر شویم

 کوچ با گهواره صحبت می کند                   با تمام ایل هجرت می کند