سلام عرض میکنم به همه  دوستان عزیزم . به همه کسانی که با مهربونی به این وبلاگ  سر میزنن و با ارائه نظرات ارزشمندشون منو به ادامه راه تشویق می کنن .

 روز اولی که شروع به نوشتن کردم هرگز تصورنمی کردم در زمانی کوتاه بتونم این همه دوست پیدا کنم .اونم دوستای خوب و پاک و باصفای که عاشق فرهنگ پر بار ایلشونند .و هرگز اصالت خود رو از یاد نبرده و نخواهند برد.

وقتی دیدم که بچه های وبلاگ نویس بختیاری در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران با لباس محلی حضوریافتند . از شادی در پوست خود نمی گنجیدم از این حرکت زیبا و پُرمعنا، آن هم در روزگاری که( متاسفانه) بعضی افرادمغرض و حسود سعی در کوچک و کم اهمیت نشان دادن فرهنگ و گذشته غنی ایلمان دارند . ایلی که یکی از اصیلترین اقوام نژاد آریایی است. وهمواره توانسته خود را از نفوذ و گزند فرهنگ های دیگرحفظ کند. 

باور بفرمائید از بیان این مطلب به هیچ وجه قصد فخر فروشی بر دیگر اقوام را ندارم ودر چشم من و بقیه همتبارانم همه انسان ها با هم برابرند . (همانگونه که خداوند فرموده ) .ولی مقصود از طرح این موضوع پاسخ به کسانی است که همیشه درصدد توهین به فرهنگ و آداب و رسوم  این قوم اند. و من در مقابل آنان دلیلی نمی بینم که نخواهم از داشته هایمان سخن به میان آورم  چرا که به قول شاعر گران قدر صائب تبریزی:

در مقام حرف بر لب مُهر خاموشی زدن        تیغ را زیر سپر در جنگ پنهان کردن است

  باری این جوانان عزیز با لباس کامل بختیاری در این جمع بزرگ حضور یافتند و با این کار خود ضمن اعلام موجودیت نشان دادند که بختیاری همیشه بختیاری باقی خواهد ماند. پس بیایدهمگی دست به دست هم داده و تلاش کنیم سنت ها و آدابی رو که در عصر تکنولوژی آرام آرام رو به زوال میرود را دوباره احیاء سازیم. و به فرزندان آینده سرزمین زاگرس  یاد آورشویم  که آنچه هویت یک جامعه را  میسازد گذشته و فرهنگش است  و جامعه و قومی که از گذشته و هویتش فاصله بگیرد راه نیستی را می پیماید.

سخن به درازا رفت. در این پُست دلم میخواهد یادی کنم از ستاره بی عدیل موسیقی بختیار ی زنده یاد  استاد علاءالدین . اویی که همه ما عاشقانه صدای زیبایش را می پرستیم. و همواره یادش در خاطر  مان جاودان خواهد ماند.

به این منظور و باهدف آشنایی بیشتر با ترانه های ماندگار استاد پیشنهاد میکنم به همه دوستان عزیزی که این پُست رو میخوانند حداقل در  (دو بیت ) یکی از زیباترین و خاطره انگیزترین آهنگ های استاد ( ازدید خودشان ) را بنویسند.

من خودم به شخصه تمامی آهنگهای ایشان را دوست میدارم . ولی آهنگ (می نا بَنوش )  از جمله آهنگ های است که همواره برایم از جایگاه خاصی برخوردار است.  

 بن آسیاب زیبا

دلم میخواد بگم به ات

چی بر سرم گذشته

دلم میخواد بدونی:

 تواین شهر پر آشوب

میون این همه دود

 از این دل تپنده

چیزی دیگه نَمنده

دلم میخواد بدونی :

تا دنیا برقراره

به جز یاد عزیزت

در خاطر این خسته

یادی دیگه نمیره.

دلم میخواد بدونی:

معنی عشق پاکو

دلم میخواد بفهمی

معنی شعر نابو

دلم می خواد بدونی

که با گذشت سالا

از یاد من نرفته

چهره پا ک و زیبات

از یاد من نرفته

بهارسبز دشتات

 «  منظره ای دلنواز در مسیررفتن به چشمه کُنارِ»- ۳فروردین سال ۸۶ 

«دور نمایی ازچشمه کُنار - فروردین86»- دور چشمه محصورشده با بلوک   

«نمای نزدیکی ازملارانی - فروردین86 »

    سروده ی اول:

   « دُهل دِران»

   بر فراز این بُهون های بی دیرک

    ابرهای تیره

   همواره

   بی ساز میبازند

    و تو میدانی

   دیر بازیست

   غرش رعد

        و

   برق آذرخش

   مال کَنون را

   به یاد شب سپرده است

   ...

   کجاست

   میشکالی

   که غریو کَرنایش

   سینه آسمان را بِدرد

   و

   دُهل نوازی

   که چوبش

   سروده ی دوم:

   «آنزان»

    بر شانه های پینه بسته این سرزمین

   داغ کدام تازیانه

   دُندال را، به نای کَرنا

   گره میزند

   ...

   میشکال!

   دل به هیجار دُهل

   سر قیقاچ دارد

   ساز دیگری

   بنواز.

   سروده ی سوم :

   « تاراز »

   برفراز تاراز

   کبکی

   از دیار آواز

   سفر نمی کند

   ...

   گوئی

                                 دیگر نه کوچ می کنیم، نه می مانیم!

در گذر روزگار، ناملایمات ما را به سوی هیچ و پوچ می کشانند. دیگر شیر، بوی جاشیر نمی دهد. اسب ها نمی تازند. در کمرکش کوه ها راه نمی پیماییم. آب از مَشک نمی نوشیم. در دشت ها تاخت نمی کنیم. دیگر! این تازیانه ی کار و گرفتاریهای زندگی ماشینی است  که بر ما می تازند.

ما دیگر فراموش کرده ایم مزه زهک (آغوز) را . وبه جای شنیدن صدای دلنشین َزنگُل گوسفندان که نوید شروع صبح و آغاز روز را می داد صدای زنگ ساعت و تلفن خاطرخسته مان را می آزارد.

دیگر به جای صدای هی هی چوپان صدای بوق وآژیر می شنویم. دیگر... دیگر...... دیگر.... براستی ما راه به کدام سو می بریم؟؟ تو میدانی دوست من؟تو میتوانی پاسخی برای آن بیابی؟

 .....

این شعر رو تقدیم می کنم به همه دوستان عزیزم. بخصوص دوستای وبلاگ نویسی که همواره پاس می دارند: فرهنگ غنی ایل همیشه سرافرازمان بختیاری را .

         «کوچ»

   چه پر معناست واژه کوچ

   و چه پر هیبت است

    ایل ما!

   به هنگامه کوچ

   ....

   هیاهوی گوسفندان

   در فضا طنین می اندازد

         و گویی

   موسیقی دل نواز آن

   می نوازد روح و جان را.

    .....

    مردمانِ ایل

   بُهون ها را بر پا می دارند

   و هر بُهون

   در چشم آنان

   گویی !

   به بزرگی تمام دنیاست.

   کوچ واژه زیبایی است

   به زیبایی!

   آسمان آبی پر از پرنده مهاجر

   به زیبایی!

   سر نهادن بر شانه باد

   و هم آوا شدن با نوای نی

    کوچ یعنی :

   زادن گندم ز خاک

   لب زدن بر چشمه ساران زلال

   گم شدن در عشق پاک دی بلال

   کوچ یعنی :

   عطر پونه

    عطر باران

   کوچ یعنی:

   زندگی

   یعنی جوانه

   کوچ یعنی:

   عشق و امیدی دوباره....

    م- « دختر بن آسیاب»

   روستای من !

   هیچ به دوردست ها نگاه کرده ای                  

   منظور من

   آن سوی کوه آسماری نیست

            نه!

   دورتر از آن را می گویم

   آن دورها

   آنجا، میان کوه های آهن و سیمان

   همانجایی که نامش را

   شهر نهاده اند

   همان شهری

   که هنوز هم

   دلمردمان بختیاری آن

   با یاد تو می تپد

   با یاد آن روزگاران زیبا

   که شادمانه و سرخوش!

   با دستمال های رنگی در دستانشان

   هم نوا با صدای توشمال                                     

   بر زمین پای می کوفتند

   و رقص می کردند به شادی.

   به من بگو!

   ای رویایی ترین سرزمین من!

   چرا دیگر،

   در دشت های تواسبی نمی تازد؟

   صدای هی هی چوپان نمی آید؟

   وبوی نان تِیری مشاممان را نمی نوازد؟

   به من بگو!

    که از برای چه :

   مردم غمگین و افسرده حال

   سرخوش و شاد بودند آن روزها.

   آری بگو به من

   هرچند که میدانم.

   میدانم

   که آن روزگاران:

   غم و غصه مردمانت

   در بیکرانی وسعت دشت ها ی تو

   و مهربانی آسمان  پا ک و آبی ات

   گم میشدند.

«فصل درو»

   جاز  بوي خستگي مي داد

   و كنار بوي خواب نيمروز بازياران

   باد بوي هي جار بيداد مي آورد

    برزگران خسته در خواب نيمروز

   تاول دستانشان را مي كشتند.

   وغربت كشت هاي نرسيده را

   نه داس مي فهميد و نه برزگران!

   تنها صداي زنگل بزهاي تازه زاييده

   اندك مرهمي بر دلشان مي نهاد.

   آه دلم گرفت!

   دلم گرفت از غربت بي فاطولك هاي پر شكسته

   چاله هاي سرد پسين هاي گذشته         

   وكتري هاي سياه و بي دسته

   و چايي هايي كه بوي دود و خاكستر مي دادند

   وگندم هاي سياه شده از هوس.

   به راستی خاطرات كدامين روز نرسيده را بازگو مي كنم ؟؟؟

   كاش مي دانستم !!!!!

   داس نگاه مرگ بود بر ساقه هاي گندم

                       و

   برزگران هراسناك ترين سايه هاي گندم

   كاش كسي هم براي مرگ گندم ها چپي مي زد.

    صداي بيداد مي آيد

    گمانم كسي بر مرگ ساقه هاي نورسيده مي خواند

   نگاه پينه بسته پيري بر دسته هاي داس

   عرق هاي خشكيده برپيشاني برزگران!

   گريه بي اختيار آسمان!

   و بافه هاي خرمن شده!

   و مادرم با پشتي زخم

   از بافه هاي تنگ بسته

    که زير لب زمزمه مي كرد :           و هنوز هم خدايي هست 

 برگرفته از شعر آقای غلامرضا شيری ( با اندکی دخل و تصرف)