گریزگاهی می جویم

     پیش تو

     از خویش

     گریزگاهی برای این دست های خالی از صلح

     تا به ترس های من

     خیره نشوند.

      عصر من

     عصر خشم است و انتقام

     عصر حزب های از هم پاشیده ای

     که آرمان های بی رمقشان

     با خاطرات اعدامیان بی کفن

     در خاک فرو می رود،

     تا ما در هوای آزاد

     به تماشای استبداد بنشینیم.

     عصر من

     عصر تهی دستی ست

     و از شهرزاد قصه گو شنیده است

     هزار و یک شب هم که چشم هایش را ببندد

     هیچ شاهزاده ای

     سراغ پیشانی اش را نمی گیرد.

     گریزگاهی می خواهم

     پیش تو

     از این عصر

     تا به یاد نیاورم

     جهان، جوان نمی شود

     و من به گذشته بر نمی گردم

     و تو،

     که تمام چشم های دنیا را به ما بخشیدی

     و هیچ وقت دیده نشدی،

     یک روز خسته می شوی

     و دستِ حادثه را نمی گیری.

      گریزگاهی می جویم

     تا باور کنم

     هر پروانه ای از مرگ رهایی یابد

     جهان خوشرنگ تر خواهد شد.»

     در تو خانه می گیرم ابر 

     با آذرخشی از سینه ام 

     تا بی نام تر از همیشه 

     سفر کنم.

      «سیروس رادمنش»

 در روزی که پُر بود از هوایی غریب از میانمان پَر کشید و رفت. و امروز یک سال از پرواز آسمانیش می گذرد

اویی که با غزل های عاشقانه سر بلند کرد. و با مثنوی عارفانه زیست. و  با ناگفته هایش آرام به ابدیت پیوست!!

     تو در دهان شعر می مانی

     و مرگ به خود بنازد

     که بر زبان ها حرارتی گرفته و

     چه جانبی زیباتر

    از تو یا چون شما می بیند

     کلمه.

     با خواب خود به هفتگل

     بال های تو منتشر به دنیا شد

     اگر چه پیش از این می دیدی

     نام تو را که می تکانم

     زمین به آسمان شبیه تر است

     چشم هایم که چشمه می شود.

         «هرمز علیپور»

      ايا تبعيديان كوه گمنامى

     اى گوهران نام‌هاتان خفته در مرداب خاموشى

     اى محو گشته يادهاتان، يادهاى آبى روشن

     به ذهن موج گل آلود درياى فراموشى

     زلال جارى انديشه‌هاتان كو

     كدامين دست غارتگر به يغما برد تنديس طلاى ناب روياتان

     درين توفان ظلمت‌زا

     كجا شد زورق سيمين آرامش نشان ماه پيماتان

     پس از اين زمهرير مرگ‌زا

     دريا اگر آرام گيرد

     ابر اگر خالی كند از عقده‌ها دل

     دختر مهتاب اگر مهر آورد، لبخند بخشد

     كوه اگر دل نرم سازد، سبزه آرد

     بارور گردد

     يكى از نام‌هاتان، بر فراز قله‌ها

     خورشيد خواهد شد

     طلوع يادهاتان

     يادهاى آبى روشن

     به چشم ماهيان خسته از سيلاب و

     از باران ظلمت‌ها هراسان

     جلوه اميد خواهد شد

     ايا تبعيديان كوه گمنامى

     ***

     نيست شوقى كه زبان باز كنم

     نيست شوقى كه زبان باز كنم، از چه بخوانم

     من كه منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم

     چه بگويم سخن از شهد، كه زهر است به كامم

     واى از مشت ستمگر كه بكوبيده دهانم

     نيست غمخوار مرا در همه دنيا كه بنازم

     چه بگريم، چه بخندم، چه بميرم، چه بمانم

     من و اين كنج اسارت، غم ناكامى و حسرت

     كه عبث زاده‌ام و مهر ببايد به دهانم

     دانم اى دل كه بهاران بود و موسم عشرت

     من پر بسته چه سازم كه پريدن نتوانم

     گرچه ديرى است خموشم، نرود نغمه زيادم

     زان كه هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم

     ياد آن روز گرامى كه قفس را بشكافم

     سر برون آرم از اين عزلت و مستانه بخوانم

مسافر پرسید: " تا آزادی چقدر راه است؟"

پاسخ شنید:

          " هزار میدان شهادت!"

مسافر پرسید:

          "شهادت چه می طلبد؟"

          "هزار حلاّج، مـرد!"

          " حلاّج چه حال است؟"

          " هزار دل، عاشقی!"

          "ره توشه چه باید؟"

          "هزار جان، طلب !"

مسافر زیر لب تکرار کرد:

          "هزار جان، طلب، هزار دل، عاشقی، هزار حلاّج، مـرد، هزار میدان شهادت ... "

و باز پرسید:

          " ... و چون رسیدی؟"

پیر گفت:

          " و اگر رسیدی، آزاد شدی! "

 اگــر . . ؟



چه می‌شد اگـر...


 ... به جای يک چهره اخم،


 يک خوشه لبخند؛


 ... به جای يک داغِ سيلی،


 يک حرير نوازش؛


 ... به جای يک گلو بغض،


 يک نغمه؛


 ... به جای يک فرياد خشم،


 يک هلهله شادی؛


 ... به جای يک طومار بی‌حرمتی،


 يک دوستت دارم؛


... به جای يک چماق،

          یک شاخه زیتون؛

 ... به جای يک گلوله آتشين،


     يک گلِ سرخ؛


 ... به جای يک دوزخ دشمنی،


     يک باغ، دوستی


 ... به جای يک رگبار گلوله،


     يک دسته گل؛


 و . . . به جای يک بمباران،


     يک رنگين کمان


              نثار يکدگر می‌کرديم؟


 . . . چه می‌شد؟